Ψεκάστε….Σκουπίστε….Τελειώσατε!

  Καθώς έπαιρνα τη θέση μου στα έδρανα των δικηγόρων στο ακροατήριο του Μονομελούς εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό ούτε που μου περνούσε απ’ το μυαλό ότι θα ζούσα την εμπειρία της πιο σύντομης δίκης ever. Η υπόθεση μου, όχι τίποτα σπουδαίο, μια αγωγή διανομής κοινού κλήρου όπου εκπροσωπούσα τον εναγόμενο. Μα στην περίπτωση αυτή ήταν οι διάδικοι που έδιναν στην υπόθεση άλλη διάσταση, πιο γκλαμουράτη να πω, πιο πιπεράτη ίσως, πιο ενδιαφέρουσα σίγουρα!

Ας τα πάρω όμως από την αρχή τα πράγματα, λέγοντας  ότι η υπόθεση αυτή μαζί με κάποιες άλλες μεταξύ των ίδιων διαδίκων, υπήρξε από τις μακροβιότερες και πλέον επίπονες της δικηγορικής μου  θητείας!! Αντιδικία σφοδρή σε όλα τα μήκη και πλάτη, σε όλα τα ύψη και βάθη, με αβυσσαλέο μίσος και πάθος μεταξύ των δυο πλευρών –αδερφών (εκ της ιδίας μάνας και του ιδίου πατρός, το τονίζω αυτό). Η οποία αντιδικία δυστυχώς κάποια στιγμή έληξε ολίγον…. άδοξα για τον πελάτη μου, ανακοπή καρδιάς και μας άφησε χρόνους κάπου στα μισά αυτής της δικαστικής μας διαδρομής.

Τι έλεγα λοιπόν… α ναι! για το μίσος το αβυσσαλέο το οποίο μας οδηγούσε κάθε φορά μετά από κάθε δίκη στα αστυνομικά τμήματα για τις εκατέρωθεν μηνύσεις λόγω εξύβρισης, απειλής και τα τοιαύτα.

Στο μεταξύ όμως δεν ήταν μόνο οι ίδιοι οι διάδικοι που μετέτρεπαν κάθε δικαστική διαμάχη μας σε σόου πρώτου μεγέθους «με είσοδο ελεύθερη», αλλά επιπρόσθετος «πονοκέφαλος» για μένα ήταν και ο συνάδελφος αντίδικος.

Ο εν λόγω συνάδελφος λοιπόν, ηλικίας…. απροσδιορίστου, αρκετά μεγάλος πάντως για να δικηγορεί ακόμη αλλά τότε ήταν τα χρόνια τα καλά, των «παχιών αγελάδων» που οι δικηγόροι έφευγαν από το επάγγελμα στα 90 και βάλε!! ήταν από κείνους τους – ας μου επιτραπεί η έκφραση «παλαιάς κοπής» δικηγόρους. Εκείνους  που είχαν μάθει να δουλεύουν τυφλοσούρτη συγκεκριμένες υποθέσεις, κάτι κτηματικά, κάτι κληρονομικά, κάτι ανώμαλες και κάτι χρησικτησίες συνομολογημένες (προς θεού όχι αντιδικίες ή τίποτα δύσκολα, εύκολα λεφτά να το πω με λίγα λόγια και τότε όπως όλοι γνωρίζουμε…. λεφτά υπήρχαν!) που ανάθεμα και αν άνοιγαν ποτέ κανένα κώδικα ή καμιά νομολογία και που παρόλα αυτά είχαν τον αέρα του ακροατηρίου  και το υφάκι του παλιού και έμπειρου και τραβούσαν ωσάν τις μύγες τους πελάτες, γιατί ….θεωρούνταν αυθεντίες!! Η δε έκβαση της δίκης (όταν τύχαινε καμιά αντιδικία) ουδόλως τους απασχολούσε, και στη χασούρα ακόμη είχαν έτοιμη τη δικαιολογία και όλα κομπλέ! Εγώ πάλι, στη χασούρα έχω για μια βδομάδα τουλάχιστον στομαχόπονο αλλά τι να πεις, διαφορετική προσέγγιση…..

Ε, με τούτο το  συνάδελφο λοιπόν, καμία επικοινωνία. Γιατί να λέμε και του στραβού το δίκιο αν βοηθούσαμε κι εμείς λίγο θα αποφεύγαμε αρκετά έκτροπα που δεν τιμούσαν κυρίως εμάς που καμαρώνουμε ότι είμαστε και καλά συλλειτουργοί της δικαιοσύνης! Μα ο τύπος αρέσκονταν να ρίχνει από πάνω και λάδι στη φωτιά! Μούστελνε και κάτι απίστευτα «εξώδικα»…. να τα πει ο Θεός! Τα οποία πετούσε ο ίδιος κάτω από την πόρτα μου! (ούτε καν με το ταχυδρομείο, self delivery τα έκανε!) σε επιστολόχαρτο, χειρόγραφα με κάτι γράμματα ορνιθοσκαλίσματα που τρόμαζα να τα διαβάσω. Γενικά είχε αρχίσει πλέον και με τσίτωνε μόνο που άκουγα τη φωνή του, μόνο που τον έβλεπα. Τι να πω πια, φαίνεται ότι είχα αρχίσει να τον μισώ κι εγώ όπως ακριβώς οι πελάτες μας μισούσαν ο ένας τον άλλο! Σε τέτοιο ολίσθημα είχα υποπέσει!

Όταν έλαβα λοιπόν το δικόγραφο της συγκεκριμένης αγωγής –δικόγραφο τρόπος του λέγειν δηλαδή, δύο σελιδούλες όλο κι όλο, λιτές κι απέρριτες!- με την πρώτη ανάγνωση που έκανα ήρθε και γυάλισε το μάτι μου και μια άγρια χαρά με πλημμύρισε. Αμέσως σχημάτισα την πεποίθηση ότι πήγαινα για βέβαιη νίκη! Η διάγνωσις σκληρή κι αμείλικτη «ΑΟΡΙΣΤΙΑ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΗ»,  αφού δεν είχε προηγηθεί αποδοχή κληρονομιάς, και μεταγραφή από τον ενάγοντα πράγμα το οποίο ήδη γνώριζα και προφανώς δεν αναφέρονταν παρόμοια περιστατικά στο εισαγωγικό δικόγραφο. Αυτό το δικόγραφο δηλαδή, θα τόλεγα και βούτυρο στο ψωμί μου!! Ένιωσα ότι είχε έρθει η ώρα μου να πάρω το αίμα μου πίσω για το βίο αβίωτο που μούχε κάνει ο συγκεκριμένος.

Ενόψει αυτών των γεγονότων λοιπόν γίνεται νομίζω αντιληπτό ότι τη δεδομένη ημέρα της δίκης διατελούσα σε κατάσταση μεγάλης ευφορίας η οποία προέρχονταν από την προσδοκία για το θετικό για μας αποτέλεσμα, για το οποίο φυσικά θα χρειαζόταν να περιμένουμε ολίγα μηνάκια ωσότου να δούμε δημοσιευμένη την απόφαση. Παρά ταύτα επέτρεψα στον εαυτό μου μια μικρή δόση πρώιμης χαράς και ευεξίας και ένα αμυδρό χαμόγελο αισιοδοξίας!!

Είχα προετοιμάσει το μάρτυρα μου, είχα καθησυχάσει τον πελάτη μου, τη σύζυγο του, το γιό του, την κόρη του και κάποιους λοιπούς συγγενείς και φίλους που βρίσκονταν εκεί ετοιμοπόλεμοι για support  και…. τζερτζελέ, σταυροκοπήθηκα ευχόμενη να μη περάσουμε ξανά την πόρτα του Α.Τ. και έριχνα μια τελευταία ματιά στις προτάσεις μου όπου φιγουράριζε με μεγάλα έντονα γράμματα (προς εξορκισμό της τυφλής καμιά φορά δικαιοσύνης!) η ΕΝΣΤΑΣΗ ΑΟΡΙΣΤΙΑΣ με όλους τους λόγους για τους οποίους θεωρούσα την αγωγή αόριστη και με την παράθεση σχετικής νομολογίας. Μα τω θεώ!! τι όμορφο που ήταν το δικόγραφο μου! Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα και δε χόρταινα γιατί ναι…. είναι αλήθεια ότι  κάποιοι δικηγόροι έχουμε κι αυτή τη διαστροφή! Μας αρέσει να διαβάζουμε ξανά και ξανά αυτά που έχουμε γράψει!

Ο περί ου ο λόγος συνάδελφος λοιπόν, εμφανίστηκε στο ακροατήριο τελευταία στιγμή, συνάμενος, κουνάμενος και περιχαρής. Ο άνθρωπος ήταν υπεράνω, καμία ανησυχία δε διάβασα στο πρόσωπο του, αντιθέτως μάλιστα. Προς στιγμήν κλονίστηκε η πίστη μου και σκέφτηκα «Βρε θες να πάμε άκλαφτοι»; «Βρε θες να κάνω λάθος και να μη πιάσει η ένσταση μας»; «Βρε θες να μου τη φέρει μπαμπέσικα ο παλιός!!! Μπααα! είπα μέσα μου και επιπλέον αρκέστηκα στο να καθησυχάσω τις ανησυχίες μου με τη σκέψη ότι ο Εντιμότατος Δικαστής κ. Όμηρος Πρωτοδικόπουλος (ε λοιπόν πολύ μεράκι τόχα να χρησιμοποιήσω αυτή  την αμερικανιά «Ο Eντιμότατος») που προήδρευε εκείνη την ημέρα στο Μονομελές ήταν άριστα κατηρτισμένος και από τους καλύτερους δικαστές που είχαμε στο Πρωτοδικείο μας την  περίοδο εκείνη. Φημίζονταν για την οξυδέρκεια του και τα νομικά του και γενικά ήταν μια μικρή απόλαυση να δικάζεις μαζί του. Φυσικά με τίποτα δε μπορούσα να φανταστώ και ότι θα το τελείωνε το θέμα από την έδρα!!!

Φτάνει η ώρα και εκφωνείται από το πινάκιο η υπόθεση μας, παριστάμεθα νομίμως οι πληρεξούσιοι δικηγόροι και μετά τα εισαγωγικά του αντιδίκου ο Πρόεδρος κ. Πρωτοδικόπουλος μου δίνει το λόγο για να απαντήσω στην αγωγή. Όπου εκεί λοιπόν με τη σιγουριά μου και τον αέρα μου αναπτύσσω και προφορικά την ένσταση μου περί αοριστίας του δικογράφου και ζητώ την απόρριψη της αγωγής.

Ο αντίδικος καταφανώς ανέτοιμος για όσα με άκουσε να λέω, επιχειρεί να ψελλίσει κάποια απάντηση του τύπου «Αρνούμεθα ..κλπ …θα απαντήσουμε με τις προτάσεις μας κλπ». Κοντούλης, αδυνατούλης κι ευκίνητος όπως ήταν άρχισε να «χοροπηδάει» μπροστά στην έδρα, ενώ ταυτόχρονα έλεγε μερικά ασυνάρτητα και άσχετα περισσότερο για να δημιουργήσει εντυπώσεις στο ακροατήριο και κυρίως στους πελάτες του και λιγότερο για να πείσει το δικαστή. Σε κάποια στιγμή επιστράτευσε και ένα χιλιοτσαλακωμένο μαντήλι από την τσέπη του για να σκουπίσει το φαρδύ (ελλείψει κόμης) μέτωπο του καθώς εμφανίστηκαν κάτι χοντρές στάλες ιδρώτα, ενώ δεν παρέλειψε να μου ρίξει και μερικά φονικά βλέμματα. Δεν ξέρω τι ακριβώς προσδοκούσε με το τελευταίο αλλά κι εγώ δεν τον άφησα έτσι, του χάρισα σε ανταπόδοση το πιο σαρκαστικό μου χαμόγελο.

Οπότε για να μη τα πολυλογώ, φθάνει η ώρα του… Εντιμότατου κ. Πρόεδρου ο οποίος να πω επίσης ότι φημίζονταν εκτός των άλλων και για τον τσεκουράτο λόγο του, και αφού ρίχνει μια γρήγορη ματιά στο δικόγραφο που είχε μπροστά του παίρνει το λόγο και …….κάνει την ανατροπή στη μικρή περιοχή! Και χτυπάει και το πέναλτυ!

Σε απλά ελληνικά δηλαδή κι ενώ όλοι περιμένουμε τα γνωστά, να ξεκινήσει η ακροαματική διαδικασία με την εξέταση των μαρτύρων εκείνος απευθύνεται στον αντίδικο μου και του δίνει το τελειωτικό χτύπημα λέγοντας: «Κ. Συνήγορε όπως τα βλέπω τα πράγματα, αν δεν έχετε προβεί σε αποδοχή κληρονομιάς και δεν προσκομίζετε με τις προτάσεις σας τη μεταγραφή, η αγωγή σας θα απορριφθεί. Οπότε έχετε να επιλέξετε μεταξύ του να δικάσετε μια αγωγή που μετά βεβαιότητας σας λέω ότι θα απορριφθεί λόγω αοριστίας ή να παραιτηθείτε τώρα και να απαλλάξετε τους πελάτες σας και από τα έξοδα της δίκης. Εσείς αποφασίζετε».

Ποια ακροαματική διαδικασία, ποιοι μάρτυρες, ποια δίκη! Η πλήρης ισοπέδωση! Και κει είναι που μένουμε κάγκελο άπαντες πολύ περισσότερο δε ο συνάδελφος – αντίδικος που τι να λέμε τώρα, του ήρθε ντουβρουτζάς αλλά…. δε μπορώ να μη το πω… του χρειαζόταν!

Ε, μετά από τέτοια απρόσμενη με ταχύτητα ….φωτός ετυμηγορία κι αφού από το ύφος του Προέδρου διέκρινε ότι ουδόλως αστειευόταν,  ακόμη και τούτος ο συνάδελφος ο παλιός, ο έμπειρος  λύγισε και προτίμησε να παραιτηθεί του δικογράφου του για να σώσει ίσως ότι μπορούσε να σωθεί!

Βέβαια δε μπορώ να μη πω ότι θαύμασα πραγματικά πόσο γρήγορα συνήλθε από το σοκ και μάλιστα φρόντισε με ζηλευτή πειθώ την αποτυχία του να την παρουσιάσει…….. ως δήθεν επιτυχή δικηγορικό ελιγμό! Έμεινα δηλαδή κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό όταν τον άκουσα να λέει με ύφος εκατό καρδιαναλίων στους πελάτες του που περίμεναν ετοιμοπόλεμοι να δρέψουν δάφνες στο πεδίο της μάχης: «Η δίκη δε θα γίνει γιατί όπως βλέπω τα πράγματα ο Δικαστής είναι εχθρικός απέναντι μας, οπότε δε μας συμφέρει να δικάσουμε σήμερα! Μην ανησυχείτε όμως θα καταθέσω καινούργια αγωγή και όλα θα πάνε καλά. Εγώ είμαι εδώ»!

Αλλά έτσι είναι ρε παιδί μου, άδικα δε βγήκε το ρητό «Ο παλιός είναι αλλιώς»!

Όσο για το δικό μου πελάτη και όλο το «πολεμοχαρές» συγγενολόι του που βρισκόταν εκεί για συμπαράσταση, δε μπορώ να πω ότι χάρηκαν και πολύ με την εξέλιξη. Τι σόι δίκη ήταν αυτή που δεν ταρακουνήθηκαν τα έδρανα, που δεν ακούστηκε ούτε ένα «γαλλικό» που δεν έπεσε η σφαλιάρα σύννεφο! Που δεν έγινε χαμός! Τέτοια ήρεμη και γρήγορη δίκη.. Απαπα ούτε στον εχθρό τους δηλαδή!

Και κάπου εκεί, κάπως έτσι έληξε η συντομότερη δίκη στα ελληνικά δικαστικά χρονικά – πριν καν αρχίσει στην πραγματικότητα-  και νομίζω ότι μάλλον δικαιολογημένα ενώ έβγαινα από το ακροατήριο, μου ήρθε στο μυαλό η φράση από το αξεπέραστο εκείνο διαφημιστικό σποτ του γνωστού καθαριστικού για τζάμια, «Ψεκάστε…σκουπίστε… τελειώσατε»!

ΣΗΜ 1. Η εξιστόρηση γίνεται με διάθεση χιουμοριστική  και ουδόλως υποτιμητική ή επικριτική προς συναδέλφους παλαιούς και νέους.

ΣΗΜ 2. Υπάρχει το στοιχείο του μύθου και της υπερβολής.

Χαρούλα Γεωργιάδου

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s