Η βαλίτσα του κ. Εισαγγελέα

Ήταν ένα πρωί Δευτέρας αν θυμάμαι καλά – δεν έχει και πολλή σημασία άλλωστε- και την είχα στήσει απ’ το πρωί έξω από το γραφείο του Εισαγγελέα υπηρεσίας με σκοπό να συζητήσω μαζί του ένα θέμα που με απασχολούσε. Στη Γραμματεία μου είπαν ότι είχε έρθει από ώρα και ήταν στο γραφείο του, επειδή όμως ήταν απασχολημένος θα έπρεπε να περιμένω να με φωνάξει. Αν πω ότι δε με χάλασε αυτή η πληροφορία θα πω ψέμα, αλλά σ’ αυτή τη ζωή και ειδικά σ’ αυτό το επάγγελμα έχουμε μάθει αν μη τι άλλο να περιμένουμε και ώρες και μέρες και μήνες και χρόνια μη σου πω.

Μη έχοντας λοιπόν κάτι άλλο να κάνω εκείνη τη συγκεκριμένη ώρα κι επειδή δεν ήθελα να ρισκάρω να μου πάρει άλλος τη σειρά γιατί ως γνωστό έξω από το γραφείο του Εισαγγελέα όλο και κάποιος περιμένει, στρώθηκα αναπαυτικά στη μία και μοναδική, -ολίγον κουτσή – πολυθρόνα που βρήκα, περίσσεμα από εκείνες που όταν έκαναν ανακαίνιση στα γραφεία ήταν για πέταμα αλλά τελικά τις κράτησαν και ευτυχώς δηλαδή γιατί και στο περίμενε και όρθια θάταν λίγο ζόρι.

Τα λεπτά περνούσαν αργά μα η πόρτα του Εισαγγελέα δεν έλεγε να ανοίξει,  ενώ κατά διαστήματα άκουγα από μέσα από το γραφείο κάποιους ανεπαίσθητους θορύβους σα σίρσιμο επίπλων, ή πραγμάτων αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία.

Αναρωτιόμουν τι δουλειά διεκπεραίωνε άραγε και καθυστερούσε τόσο. Στο μεταξύ να πω για τον εν λόγω, ότι η εντύπωση που είχα σχηματίσει γι’ αυτόν κατά τη θητεία του στο Πρωτοδικείο μας μάλλον δεν ήταν και η καλύτερη. Ο άνθρωπος «φώναζε» από μακριά «προβληματικός». Ψηλός, μελαχρινός, κατσαρομάλλης, λίγο ατσούμπαλος στο περπάτημα και στο ντύσιμο – τα παντελόνια του π.χ. συνήθως σταματούσαν στο ύψος του αστράγαλου- ενώ ήταν φανερή από όλο το παρουσιαστικό του η έλλειψη της γυναικείας φροντίδας και γυναικείας παρουσίας στο πλάι του. Με λίγα λόγια ΕΡΓΕΝΗΣ φαινόταν και μάλιστα από κείνους τους κακούς και απεριποίητους εργένηδες.

Μετά από κάποια ώρα και ενώ εξακολουθούσα να είμαι απ’ έξω, περιμένοντας με τα μάτια καρφωμένα στο χερούλι της πόρτας για να τη δω να ανοίγει, αντιλήφθηκα ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο και είδα ευθύς το πόμολο να κατεβαίνει. Η πόρτα μισάνοιξε, και πρόβαλε το αναμαλλιασμένο –ναι έτσι ακριβώς, αναμαλλιασμένο- κεφάλι του κ. Εισαγγελέα. Η ματιά του όπως ήταν φυσικό έπεσε κατευθείαν πάνω μου ενώ εγώ αυτομάτως σηκώθηκα όρθια- κλαρίνο λέμε- κι έκανα ένα αβέβαιο βήμα προς το μέρος του νομίζοντας ότι πλέον είχε έρθει η ώρα να μπω. Αλλά φευ, πού τέτοια τύχη!

Με φωνή σιγανή που μόλις ακουγόταν  με ρωτάει: «Εμένα περιμένετε»; Ούτε καλημέρες, ούτε άλλα σχετικά, κατευθείαν στο ψητό ο κ.Εισαγγελέας λέω μέσα μου, και απαντώ στα γρήγορα «Ναι, ναι εσάς, με απασχολεί ξέρετε ένα……» Δεν πρόκαμα να τελειώσω τη φράση μου και  με διέκοψε σηκώνοντας το χέρι του λέγοντας βιαστικά «Σε δέκα λεπτά», κι ευθύς ξανάκλεισε την πόρτα ενώ  εγώ απόμεινα κολόνα να αναρωτιέμαι αν η σκηνή όντως διαδραματίστηκε ή αν το φαντάστηκα καθότι τυγχάνω και ολίγον φαντασιόπληκτη, όπως λένε οι άλλοι.

Εν τέλει πέρασαν και τα λεπτά που δεν παίρνω όρκο αν ήταν δέκα ή περισσότερα και ευδοκίμησα να δω ξανά το πόμολο να κατεβαίνει, αυτή τη φορά πιο αποφασιστικά, την πόρτα να ανοίγει, αυτή τη φορά πλατιά και τον κ. Εισαγγελέα να προβάλει ολόκληρος κι όχι προτομή όπως την πρώτη φορά και να με καλεί μέσα: «Περάστε παρακαλώ» μου είπε κι εγώ πέρασα γρήγορα μη τυχόν και το μετανοιώσει, ενώ πίσω μου ακολουθούσε ο ίδιος και έκλεισε ξανά την πόρτα.

Κι αφού πέρασα λοιπόν, έπρεπε πρώτα να συνηθίσουν τα μάτια μου στο μισοσκόταδο που βασίλευε εκεί μέσα μια και τα παντζούρια ήταν θεόκλειστα και το γραφείο φωτιζόταν μόνο από όσο φως του ήλιου περνούσε μέσα από τις γρίλιες. Δεν πρόλαβα να αναρωτηθώ τι στα κομμάτια έκανε τόση ώρα μέσα στα σκοτάδια και σα να το κατάλαβε κι ο ίδιος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, έσπευσε να ανοίξει τα παντζούρια διάπλατα να φωτιστεί ο χώρος.

Ε, κι εκεί ήταν που έπαθα το σοκ της ζωής μου, καλέ μου ήρθε ντουβρουτζάς! Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου δεν ήταν γραφείο, αχούρι τόλεγες με μεγαλύτερη ευκολία! Με μια γρήγορη ματιά που έριξα – και μέσα μου παρακαλούσα να μην έχω εκείνο το κεραυνόπληκτο βλέμμα που συνηθίζω όταν βλέπω κάτι τρομακτικό- είδα παντού σκορπισμένους φακέλους, παραφακέλους, δικογραφίες να αράζουν τεμπέλικα ακόμη και στο πάτωμα σε στοίβες ετοιμόρροπες, στυλούς, μολύβια, σφραγίδες,  blanco και λοιπά είδη γραφικής ύλης πεταμένα δώθε κείθε πάνω στο γραφείο του, και έναν Εισαγγελέα αναμαλλιασμένο, όπως προείπα, ψιλοαξύριστο απ’ ότι φαινόταν για να μην πω και με την τσίμπλα στο μάτι, με το γνωστό παντελόνι μέχρι τον αστράγαλο, ανοιχτόχρωμο γκρι απ’ ότι θυμάμαι, να με κοιτάει με ύφος …., με ύφος….., παραιτούμαι, δε βρίσκω καμία κατάλληλη λέξη για να περιγράψω το ύφος!

Και αφού λοιπόν πέρασε το πρώτο σοκ – για μένα δηλαδή, γιατί ο ίδιος μάλλον δεν πρέπει να πήρε χαμπάρι την εσωτερική πάλη που γινόταν μέσα μου-  έπρεπε να με βάλει και κάπου να καθίσω! Αμ δε, εύκολο τόχεις! Η μία και μοναδική πολυθρόνα στο γραφείο του κ. Εισαγγελέα πλην της δικής του φυσικά ήταν… ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ! Ναι, κατειλημμένη παρακαλώ από μια….. μεγάλη μαύρη βαλίτσα!!

Μεσολάβησαν κάποια δευτερόλεπτα αμηχανίας όπου εγώ μεν έκανα πως χάζευα αδιάφορα, κι εκείνος μάλλον αναρωτιόταν τι περίμενα και δεν ξεκινούσα την εξιστόρηση μου. Θαρρείς όμως και του ήρθε η επιφοίτηση σπεύδει να μου πει «Α, συγγνώμη δε σας είπα να καθίσετε» και με το που τελείωσε την κουβέντα του ορμάει προς τη βαλίτσα με άχαρες δρασκελιές, με επιθετική διάθεση θάλεγα και την αρπάζει απ’ το χερούλι με σκοπό προφανώς να την κατεβάσει απ’ την πολυθρόνα και να μου προσφέρει τη θέση.

Κι εκεί ήταν που έγινε η ζημιά…. γιατί δυστυχώς η βαλίτσα δεν ήταν κλειστή…. και   καθώς την άρπαξε απ’ το χερούλι με επιθετική διάθεση όπως προείπα, άνοιξε διάπλατα και σκόρπισαν στους πέντε ανέμους όλα τα εσώκλειστα υπάρχοντα του κ. Εισαγγελέα και τα κρυμμένα μυστικά του! Τι ήταν αυτό Παναγία μου, τι ντροπή και τι ρεζιλίκι! Μέχρι να καταλάβει κι ο ίδιος τι είχε συμβεί βρέθηκαν τα πουκάμισα του, οι γραβάτες του, κάτι μπυτζάμες και εσώρουχα να στροβιλίζονται στον αέρα και να προσγειώνονται άτσαλα όπου τύχει. Εγώ, ήμουν ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς ψάχνοντας απεγνωσμένα τρόπο να ξεφύγω από τη δυσάρεστη και άβολη κατάσταση στην οποία βρέθηκα.

Κι εκεί λοιπόν ήρθα και κατάλαβα τη διαφορά δικηγόρου από Εισαγγελέα- άλλο level ο άνθρωπος, τέρας ψυχραιμίας! Καθόσον ενώ εγώ αναρωτιόμουν πόσο είχα κοκκινίσει απ’ τη ντροπή για το άτυχο περιστατικό που συνέβη ενώπιον μου, ο κ. Εισαγγελέας, ατάραχος, με δύο- τρεις κινήσεις μάζεψε στα γρήγορα το σκόρπιο ρουχομάνι, τόχωσε όπως όπως μέσα στη βαλίτσα, κάθισε στην πολυθρόνα του και λαχανιασμένος μεν, ανακουφισμένος δε, μου πρόσφερε την άδεια πλέον πολυθρόνα όπου και κάθισα ευελπιστώντας ότι το βλέμμα και το ύφος μου είχαν επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα.

Μετά απ’ όλα αυτά λοιπόν, η συζήτηση μας έγινε, μπορώ να πω αρκετά ικανοποιητικά, εγώ όμως απέφευγα συστηματικά καθόλη τη διάρκεια να κοιτάζω πίσω από το κεφάλι του κ. Εισαγγελέα, από φόβο μη με πιάσει νευρικό γέλιο,  γιατί δυστυχώς στην εικόνα του Χριστού που ήταν πίσω απ’ το γραφείο του είχε ξεμείνει ένα εμπριμέ σλιπάκι που ξέφυγε της προσοχής του και παρέμεινε εκεί το άτιμο σκαλωμένο στο καρφί απ’ όπου κρεμόταν η κορνίζα.

Όταν βγήκα απ’ το γραφείο του, βρήκα να περιμένουν απ’ έξω δύο γυναίκες για να μπουν με τη σειρά τους μέσα. Έκανα να κλείσω την πόρτα πίσω μου αλλά αμέσως σκέφτηκα ότι ίσως αυτή ήταν η στιγμή για να κάνω την καλή πράξη της ημέρας. Γύρισα το κεφάλι και αφού τον χαιρέτησα και τον ευχαρίστησα για το χρόνο του, του πέταξα δήθεν αδιάφορα «κ. Εισαγγελεύ, το κάδρο πίσω σας είναι ….ε, λίγο στραβό. Ισως πρέπει να το ισιώσετε» και ικανοποιημένη έκλεισα στα γρήγορα κι έφυγα όχι ακριβώς τρέχοντας αλλά με βήμα γοργό, όπου σε απόσταση ασφαλείας πλέον άφησα να βγει αβίαστα το γέλιο που τόση ώρα καταπίεζα!!

Χαρούλα Γεωργιάδου

Σχολιάστε

Filed under ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s