Σίτου σπαρέντος, κριθή έφυ…

Η Ολομέλεια της Κομοτηνής λοιπόν, είναι παρελθόν. Μας κράτησε σε εγρήγορση όλο το Σαββατοκύριακο. Ξεκίνησε τις εργασίες της με τις καλύτερες των προθέσεων και προϋποθέσεων, με (φερόμενο) στόχο της τη συζήτηση του σχεδίου για τον νέο Κώδικα Δικηγόρων. Τον σχεδιασμό δηλαδή, -ούτε λίγο, ούτε πολύ- του τρόπου άσκησης δικηγορίας τον 21ο αιώνα.  Στην πορεία όμως, δεν άργησε να βρει τον εαυτό της και τις χειρότερες των παραδόσεών της: Ελέω, τόσο των χειρισμών του προέδρου της, όσο και αυτών που τον κατήγγειλαν και αποχώρησαν, αυτοδιαλύθηκε και αυτοαναιρέθηκε. Τίποτα καινούργιο…

Η καταγγελία κατά του Αδαμόπουλου δημιούργησε κλίμα ικανοποίησης και η αποχώρηση των συναδέλφων προέδρων από την Ολομέλεια φούσκωσε παντιέρες επανάστασης δικηγόρων….

Αν επιχειρήσουμε όμως, μία συνοπτική αποτίμηση των εργασιών της, των χειρισμών, που πραγματοποιήθηκαν και των αποτελεσμάτων που αυτοί επέφεραν, ο απολογισμός της είναι απογοητευτικός. Έτσι λοιπόν, η Ολομέλεια:

  • Δεν συζήτησε καν το φορολογικό και τα θέματά του, παρά το γεγονός, ότι υπήρξε αίτημα προς τούτο. (Πράγμα, που έπρεπε να κάνει και μάλιστα, με ψυχραιμία…)
  • Δεν συζήτησε την τερατώδη αύξηση του δικαστικού ενσήμου υπέρ των Ταμείων Υγείας των Δικηγόρων, ούτε και έδωσε κανείς λόγο γι’ αυτήν. (Προσωπικά, είμαι απολύτως πεπεισμένη, ότι η αύξηση αυτή ήλθε σε ικανοποίηση αιτήματος…)

Κυρίως όμως,

  • Δεν συζήτησε και ΔΕΝ έλαβε αποφάσεις για τον νέο Κώδικα Δικηγόρων και το θεσμικό πλαίσιο που αυτός καθορίζει για τις επόμενες δεκαετίες, παρά το γεγονός, ότι γι’ αυτό είχε συγκληθεί. 

Δεν ξέρω, εάν οι αποχωρήσαντες πρόεδροι είναι ικανοποιημένοι από την επιλογή τους και την εξέλιξη αυτή. Την επιλογή τους αυτή ακολούθησαν αποφάσεις για αποχή για το φορολογικό, χωρίς τη συμμετοχή των μεγάλων δικηγορικών συλλόγων. Αν μη τι άλλο, το μέσο είναι απρόσφορο.

Ξέρω, ότι ο πρόεδρος της Ολομέλειας  είναι μετά βεβαιότητος απολύτως ικανοποιημένος, αφού, διά της μη λήψεως αποφάσεων, εξοπλίστηκε απ’ αυτήν (την Ολομέλεια) με λευκή εξουσιοδότηση, για να διαπραγματευτεί τον Κώδικα μόνος του. Εξ ου και η πλήρης αυτοπεποίθησης και («ετσιθελικού» (sic)…) μεγαλείου δήλωσή του : «Το σύνολο των απόψεων που εκτέθηκαν κατά τις ως άνω συνεδριάσεις θα αξιολογηθούν και θα ληφθούν υπόψη προκειμένου να υποβληθούν σύντομα συνολικές και συγκεκριμένες προτάσεις εκ μέρους του δικηγορικού σώματος προς το αρμόδιο Υπουργείο και τους λοιπούς θεσμικούς φορείς». Προφανέστατα απ’ τον ίδιο…

Προσωπικά, δεν περίμενα τίποτε καλύτερο από την Ολομέλεια. Αυτό μπορεί να δώσει, αυτό δίνει. Πρόκειται για όργανο φεουδαρχικής εμπνεύσεως, με απολύτως αντιδημοκρατικό τρόπο ανάδειξης και λειτουργίας, χωρίς θεσμικά αντίβαρα, για το οποίο έχω ξαναμιλήσει. Ελλείψει συγκεκριμένου και δημοκρατικού πλαισίου λειτουργίας, οι προσωπικότητες αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ρόλο, ευκολότερα ολέθριο, παρά θετικό.

Δυστυχώς όμως, αυτή η μακροσκοπική και διαχρονική κρίση για τη θεσμική ποιότητα του οργάνου και τις δυνατότητες που αυτή παρέχει ΔΕΝ έγινε ποτέ από κανέναν από τους θεσμικούς παράγοντες του χώρου. Αντίθετα, η Ολομέλεια κρίνεται άξια διατήρησης και από την πρόταση του Υπουργείου για τον νέο Κώδικα, πράγμα, που, σαφώς δεν ενοχλεί τον πρόεδρο του ΔΣΑ, ούτε όμως και κανέναν από τους αποχωρήσαντες προέδρους.

Προς τι οι διαμαρτυρίες όμως, τότε;  Άσκηση των νομίμων εξουσιών του έκανε και θα κάνει ο Πρόεδρος.

Με τις υγείες μας….

Ντόρα Τσικαρδάνη

Σχολιάστε

Filed under ΓΝΩΜΕΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s