Εξαιρετική η στατιστική, όταν υπηρετεί αποφάσεις…

Σύμφωνα με δημοσίευμα του ΣύμβουλοςΟnline, (όλο το δημοσίευμα εδώο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Γιάννης Αδαμόπουλος, στην συνεδρίαση της Ολομέλειας των Προέδρων ανακοίνωσε κάποια εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία, σχετικά με τις πραγματοποιηθείσες παραστάσεις από τους συναδέλφους του ΔΣΑ. Τα στοιχεία αυτά, δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάγλυφη και ανεπίδεκτη αντιρρήσεων απεικόνιση της κατάστασης που βιώνουμε (σχεδόν) άπαντες καθημερινά.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δημοσίευμα -στο βαθμό, που αυτό είναι ακριβές-  και τα στοιχεία του προέδρου, ο αριθμός των παραστάσεων των δικηγόρων των Αθηνών σε συμβόλαια, ακολούθησε από το 2007 μέχρι σήμερα ραγδαία φθίνουσα πορεία:

– Το 2007 έγιναν 92.200 παραστάσεις

– Το 2008 έγιναν 85.626 παραστάσεις

– Το 2009 έγιναν 72.364 παραστάσεις

– Το 2010 έγιναν 63.754 παραστάσεις

– Το 2011 και μέχρι σήμερα 24.538 παραστάσεις

Οι παραστάσεις σε συμβόλαια του 2009 των δικηγόρων της Αθήνας, κατανέμονται, ως εξής: 

– 8711 δικηγόροι χωρίς παράσταση

– 5180 δικηγόροι από 1 – 2 παραστάσεις

– 4500 δικηγόροι από 3 – 5 παραστάσεις

– 1831 δικηγόροι από 6 – 12 παραστάσεις

– 1225 δικηγόροι με πάνω από 12 παραστάσεις

Η κατανομή του  2011 έχει μέχρι σήμερα, ως εξής:

– 12127 δικηγόροι χωρίς παράσταση σε υπογραφή συμβολαίων

– 5636 με 1 – 2 παραστάσεις

– 2864 με 3 – 5 παραστάσεις

– 724 με 6 – 12 συμβόλαια

– 196 με πάνω από 12 παραστάσεις σε συμβόλαια

Ανάλογη με την παραπάνω μείωση προφανώς είναι η μείωση των εσόδων των ταμείων, όπως και των εσόδων του συνόλου των επαγγελματιών, που σχετίζονται με τον κύκλο εργασιών των ακινήτων.

Για την δικηγορία ειδικότερα, ευαίσθητο δέκτη και παρακολουθητή της οικονομικής δραστηριότητας, η κρίση ενέτεινε τα παθογενή -εδώ και δεκαετίες- χαρακτηριστικά της, αναδεικνύοντας με τον χειρότερο τρόπο και στην οδυνηρότερη χρονική στιγμή την ανάγκη τομών στην άσκηση του επαγγέλματος.  

Είναι προφανές, ότι οι αριθμοί που παρέθεσε ο πρόεδρος του ΔΣΑ αφορούν ένα πολύ μικρό υποσύνολο του συνόλου των συναδέλφων των Αθηνών. Δυστυχώς, δεν έχω υπ’ όψιν μου στοιχεία επίσημα για το σύνολο των δικηγορικών συλλόγων της χώρας, όμως εξ ίσου προφανές είναι, ότι η εικόνα των περιφερειακών συλλόγων είναι κατά πολύ χειρότερη αυτής των Αθηνών, όπου και ο κυρίως όγκος των ελληνικών συναλλαγών.

Επίσης δυστυχώς, δεν έχω δει μέχρι σήμερα επίσημη αποτίμηση των στοιχείων αυτών από την Ολομέλεια. Ό,τι ανακοινώθηκε, συζητήθηκε ή αποφασίστηκε, έμεινε εκεί. Ακόμη και μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές (07.09.11), επίσημο δελτίο τύπου, με τα συμπεράσματα του συνόλου των εργασιών της Ολομέλειας δεν έχει υπάρξει. (Το δελτίο τύπου για το «Επικουρικό»  δεν υπάγεται στην κατηγορία αυτή). Μόνη πηγή πληροφόρησης λοιπόν ημών, των κοινών δικηγόρων, το ρεπορτάζ. Απ’ το οποίο δεν προκύπτουν αποφάσεις.

Κατά συνέπεια, από τα γεγονότα τεκμαίρεται, ότι την παράθεση των στατιστικών στοιχείων ακολούθησε η σιωπηρή απόφαση, να αφεθούν τα πράγματα να πάνε, όπως και, όπου αυτά νομίζουν.

Εκεί όμως, βρίσκεται και το πρόβλημα. Γιατί, όταν, σε συνθήκες μετάβασης, όπως οι σημερινές, οι επίσημοι και συντεταγμένοι εκφραστές του δικηγορικού σώματος σιωπούν, οι ρυθμίσεις ή αυτορρυθμίσεις θα γίνουν, χωρίς την συμμετοχή τους.

Όλα τα παραπάνω, τα επισημαίνω, για να καταδείξω τα προφανή:

1. Ότι η έγκυρη και συνεχής πληροφόρηση όλων ημών,  για ΟΛΑ τα ζητήματα, που μας αφορούν, αποτελεί προϋπόθεση sine qua non, για τη λειτουργία και τον ρόλο και των συλλογικών οργάνων, αλλά και εκάστου εξ ημών. Εάν θέλουμε να μιλάμε για σύγχρονες μορφές συλλογικής εκπροσώπησης.  

2. Ότι η συζήτηση για το σύγχρονο δικηγορικό επάγγελμα στη χώρα μας, πρέπει επιτέλους και επειγόντως να ανοίξει ήρεμα, συντεταγμένα και ψύχραιμα, υπό την αιγίδα της Ολομέλειας, πέρα από ψευδεπίγραφους διαχωρισμούς μεταξύ Αθηναίων και «ἑπαρχιωτών» δικηγόρων, που υπηρέτησαν τις παρελθούσες εκλογές και, πέραν αυτού, ουδέν.

3. Ότι στο νέο πλαίσιο άσκησης της δικηγορίας που διαμορφώνεται σήμερα (δικηγορία σε εθνικό επίπεδο, σε προφανώς άνισες συνθήκες, με την ύφεση σε καλπασμό) ο ρόλος των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας σε πρώτη φάση, είναι να διασφαλίσουν στοιχειώδεις συνθήκες ισότητας στον ανταγωνισμό μεταξύ των συναδέλφων, με ενιαία ανά τη χώρα ρύθμιση εξόδων και αμοιβών, προωθώντας και τη συλλογική διαπραγμάτευση με πιστωτικά ιδρύματα, ασφαλιστικές εταιρείες και μεγάλους πελάτες εν γένει.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω, μπορούν και να μην γίνουν. Όμως τότε και, πολύ οδυνηρά, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι θα αντιληφθούν, ότι θα έχει υπονομευθεί η ίδια τους η ύπαρξη.

                                                                                                                                                                                Ντόρα Τσικαρδάνη

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΓΝΩΜΕΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s