Η Καμπή

Από πού προέρχεται η διαφορά μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος; Γιατί θυμόμαστε το παρελθόν, αλλά όχι το μέλλον;

Stephen Hawking, A Brief History of Time

 

Με αφετηρία την παραπάνω ρήση, θα επιχειρήσω την προσέγγιση μιας άποψης που ευρέως κυκλοφορεί  τον τελευταίο καιρό, ότι ο κλάδος μας βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας του. Η προσέγγιση της έννοιας της καμπής αποτελεί την καθαυτό οριοθέτηση του πλαισίου άσκησης της σύγχρονης δικηγορίας, γιατί δεν καταγράφει μόνο την ιδεολογική αφετηρία αυτής της προσέγγισης, αλλά και το καθαυτό περιεχόμενο της δικηγορίας.

            Η διαμόρφωση θέσεων που θα αποτελούν το πλαίσιο άσκησης μιας σύγχρονης δικηγορίας, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του την ασφάλεια που το πλαίσιο αυτό θα παρέχει. Ως ασφάλεια, νοείται αυτή που προσφέρει στο δικηγόρο, τόσο ως προς τον τρόπο άσκησης του λειτουργήματός του, όπως ίσες ευκαιρίες άσκησης του επαγγέλματος, σύγχρονη, επαρκής και θεσμοθετημένη δικηγορική ύλη, φορολογικό πεδίο, καθημερινότητα, αμοιβές, λειτουργία δικηγορικών συλλόγων, όσο και ως προς την ουσία και την ποιότητα των παρεχόμενων δικηγορικών υπηρεσιών που αναβαθμίζουν την ίδια την δικηγορία.

Το υφιστάμενο πλαίσιο λειτουργίας πληροί το περιεχόμενο της ασφάλειας, όπως σκιαγραφήθηκε παραπάνω; Μήπως πλέον το πλαίσιο αυτό λειτουργεί στον αντίποδα της ασφάλειας και έχει οδηγήσει την άσκηση της δικηγορίας σε πεδίο διακινδύνευσης; Μήπως αυτό το πεδίο που έχει διαμορφωθεί και έχει γνωστές και κρυσταλλωμένες αιτίες, δεν μπορεί πια να επιτελέσει την αποστολή του και πρέπει να αναδιαρθρωθεί; Και πάνω σε ποια βάση;

Και για να γίνω πιο σαφής: η άρνηση στην άρση των γεωγραφικών περιορισμών και η παραμονή στο μέχρι σήμερα ισχύον νομικό πλαίσιο θα βελτιώσει τη δικηγορία; Έχουμε μελετήσει επακριβώς τις συνέπειες από τη ρύθμιση για την καταβολή των ελαχίστων αμοιβών ώστε να είμαστε τόσο κατηγορηματικοί ότι θα είναι μόνο δυσμενείς; Όταν επικρατεί ένα άναρχο τοπίο στη διαφήμιση, δεν πρέπει να ρυθμισθεί; Και κυρίως, εμείς, ως επιστημονικός κλάδος, με ποιες διεκδικήσεις προσήλθαμε στο στίβο της αγωνιστικότητας; Ποια θέματα θέσαμε προς ρύθμιση; Ή μήπως για άλλη μια φορά, αρκεστήκαμε στη στείρα άρνηση, χωρίς διεκδικητικό λόγο και χάσαμε μια μοναδική ευκαιρία να ρυθμισθεί στο σύνολό του το ζητούμενο ως πλαίσιο άσκησης μιας σύγχρονης δικηγορίας; Μήπως κάποιες βολεμένες δυνάμεις δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και επενδύουν μόνο στο φόβο της αλλαγής; Τα θέματα αυτά ήταν γνωστά από χρόνια στις συνδικαλιστικές μας ηγεσίες και οι δικαιολογίες για την απουσία προγραμματικού λόγου και στόχευσης δεν είναι ανεκτές.

Το γεγονός ότι μας καταπόνησε ένα πρόχειρο νομοθετικό κατασκεύασμα, δεν σημαίνει πως εμείς θα κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο. Ως συγκροτημένο επιστημονικό σώμα, έχουμε καταγράψει τα χρόνια προβλήματα που έχουν καταντήσει βασανιστική την άσκηση του επαγγέλματός μας και πρέπει σφαιρικά, με τόλμη και ανοιχτό μυαλό, να απαιτήσουμε λύσεις.

            Η καμπή λοιπόν είναι εντοπισμένη έννοια από όλους. Το πρόβλημα είναι το περιεχόμενο και η κατεύθυνση. Καμπή σημαίνει προσκόλληση στο παρελθόν, γιατί αυτό βολεύει να θυμόμαστε ή ενατένιση στο μέλλον, γιατί αυτό θέλουμε να θυμόμαστε;

Ποιό είναι λοιπόν το περιεχόμενο της καμπής; Είναι η άσκηση της δικηγορίας, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, μέσα σε περιβάλλον διακινδύνευσης ή η χάραξη ενός νέου πλαισίου που θα λαμβάνει κριτικά υπόψη του το σύγχρονο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και ενσωμάτωσης στην ευρωπαϊκή οικογένεια, με γνώμονα πάντα την ελληνική ιδιαιτερότητα;

Ποια είναι η απάντηση που δίνει σε όλους μας, και ειδικά στους νέους συναδέλφους, η γενική και αόριστη διαπίστωση περί καμπής; Είναι η περιχαράκωση, ο φόβος και η ανασφάλεια ή είναι η εμπιστοσύνη ότι έχουμε την επιστημονική αλκή, την ενότητα, τη δύναμη, αλλά και το όραμα να διαμορφώσουμε ένα νέο περιβάλλον; Γιατί πέρα από την άρνηση, πρέπει να υπάρχει και η πρόταση. Αρκούν σήμερα προτάσεις, στενά διαχειριστικού χαρακτήρα, για να αντιμετωπίσουν την κρίση; Είναι αρκετό πλέον να παραμένουμε προσκολλημένοι σε ένα κακέκτυπο δικηγορίας που έχει εξαντληθεί και μας έχει εξαντλήσει; Δεν είναι η ώρα να δούμε συλλογικά όλο το πλαίσιο και να το θέσουμε επιτακτικά στην ελληνική πολιτεία; Τέτοια ώρα κρίσιμης επιλογής αρκεί η διαχείριση;

Γιατί δεν αρκεί πια να θυμόμαστε το παρελθόν, πρέπει να απαιτήσουμε το μέλλον.

Βασιλική Θ. Διάφα

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΓΝΩΜΕΣ, Δικηγορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s